Leczenie

Podchodząc do tematu leczenia choroby Devica najważniejszą kwestią jest uzmysłowienie, jak ważne jest prawidłowe rozpoznanie choroby i jej odróżnienie od SM. Leczenie stosowane w stwardnieniu rozsianym ( leki immunomodulujące ) są nieskuteczne w NMO.
W NMO nie stosuje się Interferonów-Beta.

Nie ma skutecznego leku na chorobę Devica. Wysiłek lekarzy skierowany jest na zarządzanie atakami choroby, dążenie do zmniejszenia częstości rzutów, a tym samym zapobiegania uszkodzeniom tkanki.

Ostre nawroty choroby traktowane są kortykosteroidami. Sterydy są zresztą podstawową grupą leków. W leczeniu wykorzystuje się również plazmaferezy ( oczyszczanie osocza z przeciwciał ), immunoglobuliny, rituksimab ( monoklonalne przeciwciało przeciwko CD20, niszczące limfocyty B ), a także leki immunosupresyjne jak mitoksantron, azatioprynę, mykofenolat mofetilu.

Z informacji, jakie są dostępne dla użytkownika Internetu, wynika, że najczęściej Devica leczy ( traktuje się ) sterydami. Czasem bardziej skuteczny jest wlew immunoglobuliny G. Gdy takie leczenie jest nieskuteczne lub pacjent wykazuje słabą tolerancję takiego leczenia (z informacji, do których udało mi się dotrzeć wynika, że nasze Ministerstwo Zdrowia nie uznaje leczenia Immunoglobulinami przy NMO), klinicyści zalecają plazmaferezy.

Ostatnio badacze z Mayo Clinic, będący pionierami w rozpoznaniu Devica jako odrębnej jednostki chorobowej, przeprowadzili testy polegające na podawaniu pacjentom z chorobą Devica eculizumabu – leku podawanego zwykle w zaburzeniach krwi. Lek ten miał wydłużyć okres remisji choroby (zmniejszenie ataków jest równoznaczne ze zmniejszeniem uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego), zapobiec niepełnosprawności i utrzymać dobrą jakość życia. W badaniu wzięło udział 14 pacjentów, którzy dostawali leczenie dożylne co dwa tygodnie przez jeden rok. Dwunastu z nich nie miało objawów choroby w tym czasie. Dwóch pacjentów miało po jednym rzucie, ale określanym jako „możliwy, ale nie konkretny”.  Badanie to zaprezentowano w październiku 2012 roku w Amerykańskim Stowarzyszeniu Neurologicznym w Bostonie. Jego wynik jest bardzo zachęcający.

 

Źródło:

[1] S. J. Pittock, V. A. Lennon, A. McKeon, J. Mandrekar, B. G. Weinshenker, C. F. Lucchinetti, O. O’Toole, i D. M. Wingerchuk, „Eculizumab in AQP4-IgG-positive relapsing neuromyelitis optica spectrum disorders: an open-label pilot study”, Lancet Neurol., t. 12, nr 6, ss. 554–562, cze. 2013.

Leave a comment